Septembar u Gornjem Milanovcu možemo nazvati mesecom Mije Aleksića. Izložbom ličnih predmeta i fotografija, i svakodnevnim projekcijama filmova u Domu kulture, obeležava se 90. godina od rođenja velikog glumca.
Povodom obeležavanja godišnjice od rođenja Mije Aleksića proteklog petka, u Modernoj galeriji Kulturnog centra, otvorena je izložba posvećena ovom velikom srpskom glumcu. Izložbu čine plakati i fotografije koje su nastale tokom snimanja brojnih pozorišnih, filmskih i televizijskih ostvarenja.
Zahvaljujući Mijinim naslednicima, izložba je dopunjena ličnim predmetima, tako da se može videti „Kristalna prizma“, priznanje koje je Mija osvojio za najbolju mušku ulogu u filmu „Tango argentino“, kao i „Dobričin prsten“, prestižna nagrada za životno delo, kojeg je Mija dobio 1982. godine. Organizatori izložbe su, izlaganjem Mijinih likovnih radova, priredili i svojevrsno iznenađenje.
– Tačno pre dvadeset godina, zahvaljujući Likovnoj koloniji „Mina Vukomanović Karadžić“, mi, Milanovčani, otkrili smo Miju Aleksića kao slikara. Mali broj njegovih poštovalaca i publike, uopšte, zna za ovaj tajni deo njegovog umetničkog rada. Zahvaljujući njegovoj porodici, dobili smo oko trideset Mijinih radova, koji su izloženi u foajeu Moderne galerije – rekao je Radoš Gačić, istoričar umetnosti i urednik likovnog programa Kulturnog cenra.
Izložba fotografija i ličnih predmeta postavljena je u Modernoj i Likovnog galeriji, dok se u galeriji Doma kulture mogu videti plakati mnogobrojnih Mijinih filmova i predstava. Na stvaralaštvo glumačkog velikana osvrnuo se Aleksandar Erdeljanović, upravnik Arhiva Jugoslovenske kinoteke.
– Jedna od glumačkih zapovesti Mije Aleksića glasi: „Od smeha do suza jedan je korak“. Celo njegovo glumačko umeće je bilo upravo takvo. U najvećem tragizmu nalazio je element humora, a i tamo gde je nešto vrlo smešno, ubacivao je element sete. Svoju pozorišnu i filmsku karijeru je započeo izvođenjem dela Branislava Nušića i sarađujući sa Brankom Ćelovićem. Usledile su saradnje sa Sojom Jovanović, Stoletom Janković, zatim, poetične ratne drame Puriše Đorđevića, pa druženje sa „crnotalasovcima“ Dušanom Makavejevim, Mićom Popović i Sašom Petrović. Karijeru je završio u komedijama Slobodana Šijana i Vladana Paskaljevića. Praktično, ceo Mijin život je bio i život te nove kinematografije, koja se stvarala posle 1945. godine.
Čast da zvanično otvori izložbu, pripala je Radoslavu Zelenoviću, direktoru Jugoslovenske kinoteke.
– U svom tekstu, veliki pozorišni kritičar, Feliks Pašić, napisao je da se Miji Aleksiću zameralo što rasipa svoj talenat. Gledano sa ove vremenske distance, mislim da ga savremenici nisu baš najbolje razumeli. Mija je bio sjajan kako na filmu, tako i na pozorištu, a to je retkima polazilo za rukom. Sa velikim zadovoljstvom Jugoslovenska kinoteka je prihvatila da učesvuje u ovom, neću reći poslu, i neću reći projektu, već obavezi da se lik Mije Aleksića sačuva u kolektivnom pamćenju svih nas, na način na koji to upravo činimo. Nadam se da ovo nije početak, da će ovakvih manifestacija biti i u buduće, jer je Mija, kao jedan od najvećih glumaca u istoriji srpske kinematografije, to zaslužio.
Na otvaranju izložbe, predstavljena je i publikacija „Devedeset godina od rođenja Mije Aleksića“, zbornik tekstova o liku i delu velikog glumca, ilustrovanih sa oko 50 fotografija. Iz Moderne galerije, posetioci su se preselili u Likovnu, a potom u veliku salu Doma kulture gde je usledila projekcija filma „Nema malih bogova“ Radivoja Lole Đukića iz 1961. godine. Do kraja septembra, svakog dana, prikazivaće se filmovi i odabrane epizode brojnih humorističkih i dramskih serija iz bogatog Mijinog opusa.
Obeležavanje 90 godina od rođenja velikog srpskog glumca organizovao je Kulturni centar u saradnji sa Opštinom Gornji Milanovac, Jugoslovenskom kinotekom, Radio televizijom Srbije, Narodnim pozorištem iz Beograda, Narodnim muzejom iz Kragujevca i Muzejem pozorišne umetnosti Srbije.
M. Marjanović (Takovske novine)